|
A fenesta (1947)
E tengo na fenesta a pianterreno,
- c'affaccia int' a na strafa scanusciuta;
- cu n'aria profumata, e na veduta,
- ca si t'affacce, nun t' 'a scuorde cchiù.
-
- Si stongo 'e buonumore, affacci' a mmare,
- e veco semp' 'o stesso bastimento
- ca parte chin' 'e fede e sentimento,
- e c' 'a bandiera d' 'a sincerità.
- Parte ciuro, e nun arriva maje.
- Quanno s'abbìa, sabbìa c' 'o maistrale;
- ma ncòccia sempre 'o stesso tempurale,
- 'o stesso maletiempo, e adda turnà!
-
-
-
-
-
|
- Quanno senza speranza, e senz'ammore
- m'affaccio e vec' 'o stesso bastimento,
- nce mengo dinto 'o core mio scuntento,
- e c' 'o mare ntempesta dico: "Va".
-
-
- Quann'è bontiempo, ognuno è marenaro
- e se vulesse mettere a temmone...
- C' 'o mare ncalma, tutte songo buone
- 'e purtà nu vapore a passià.
-
- Miéttece a buord' 'o bene ch' 'e vuluto,
- e tutt' 'o chianto amaro ch'è custato...
- Nisciunu bastimento s'è affunnato
- quanno ce' 'e miso a buordo 'a Verità.
-
-
-
|
-
|